Pojavom zanata otpočela je druga velika podjela rada do odvajanja zanatstva od zemljoradnje. Rad i privređivanje omogućili su čovjeku da se razvija i napreduje. Vrijeme i iskustvo su mu dali vještinu da “što oči vide, ruke urade“, ali i sposobnost da se stvori ono što nikad niko nije stvorio do tada.
Krajem 19. vijeka dolazi do pojave novih zanata ali, s druge strane, i smanjenja potražnje za zanatskim proizvodima zbog pojave pristupačnije poluindustrijske i industrijske robe. Zanatska proizvodnja postepeno je slabila i odumirala, a u prvim decenijama 20. vijeka uslužne djelatnosti sve više postaju karakteristika gradskih zanatlija.
Stari zanati, kroz tradicionalni način izrade proizvoda i specifičnosti pojedinih područja utkanih u njih, čuvaju i njeguju posebnost i tradiciju Republike Srpske. Znanja i vještine starih zanata, prenose se sa generacije na generaciju, pružajući osjećaj kontinuiteta koji zajednice, grupe i pojedinci, prepoznaju kao dio svog identiteta i kulturne baštine.
Svojim postojanjem, stari zanati podstiču i promovišu poštovanje prema kulturnoj raznolikosti i kreativnosti. Obnova starih zanata je obaveza prema preuzetim međunarodnim ugovorima ali, iznad svega, je obaveza prema našoj prošlosti i budućnosti.
Sadašnje stanje stvara potrebu da se stari zanati obnove i sačuvaju jer samo sačuvani, zaštićeni, revitalizovani i turistički vrednovani stari zanati mogu doprinijeti očuvanju kulturno‐istorijskog naslijeđa Republike Srpske.